Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

ΟΛΑ ΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ


http://hotelalexadroupolis.blogspot.com/

ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

http://www.heatradio.gr/





                                                      http://www.ellada987.gr/





                                                                      

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕ4ΦΩΝΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ


Όταν στη δεκαετία του 1850 άρχισε να δημιουργείται ένας λιμενίσκος στον ίδιο χώρο που είναι το σημερινό λιμάνι της Αλεξανδρούπολης φάνηκε η ανάγκη εγκατάστασης κι ενός φάρου που θα διευκόλυνε τους ντόπιους ναυτικούς αλλά και τους ναυτιλλόμενους από και προς τον Ελλήσποντο. Έτσι , δυτικά του λιμανιού, κτίστηκε ένας κυλινδρικός πύργος με φαρδιά βάση , από αρμολογημένη πέτρα , στην κορυφή του οποίου τοποθετήθηκε φάρος , δηλαδή πυρσός που χρησιμεύει στην ακτοπλοΐα και πελαγοδρομία. Το κτίσιμο του φάρου ανέλαβε Γαλλική Εταιρεία Φάρων και Φανών της Μεσογείου μετά από σύμβαση με την τότε Τουρκική Κυβέρνηση.


Πόσος χρόνος χρειάστηκε για το χτίσιμο δεν είναι γνωστό. Ωστόσο, εγκαινιάσθηκε και τέθηκε σε λειτουργία για πρώτη φορά...

ΔΑΣΟΣ ΔΑΔΙΑΣ

Πρόκειται για εκπληκτικής ομορφιάς δάσος που είναι προστατευόμενο από το 1980 και περιλαμβάνει δύο ζώνες αυστηρής προστασίας, έκτασης 72.900 στρεμμάτων και μια περιφερειακή ζώνη έκτασης 357.100 στρεμμάτων.

Το κλίμα της περιοχής είναι υπομεσογειακό, με πολλά στοιχεία ηπειρωτικού, λόγω της επίδρασης των βορείων ανέμων και του υψομέτρου. Στην περιοχή φιλοξενούνται τα 36 από τα 38 είδη αρπακτικών πουλιών της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων πολλά σπάνια είδη, όπως ο βασιλαετός (Aquila heliaca) και ο κραυγαετός (Aquila pomarina).

Είναι από τις μοναδικές περιοχές της Ευρώπης στην οποία συμβιώνουν τόσα διαφορετικά είδη αρπακτικών πουλιών και η μοναδική όπου ταυτόχρονα απαντώνται τα τρία από τα τέσσερα διαφορετικά είδη γυπών (μαυρόγυπας, όρνιο, ασπροπάρης) της Ευρώπης.

Από όλα τα είδη που φιλοξενούνται στο δάσος, ξεχωρίζει ο μαυρόγυπας (Aegypius monachus) ο οποίος αποτελεί και το είδος «σημαία» της περιοχής. Ο μαυρόγυπας διατηρεί στη Δαδιά την μοναδική αναπαραγωγική αποικία στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια και μία από τις τελευταίες στην Ευρώπη στη Δαδιά αριθμεί 90-100 άτομα, μεταξύ των οποίων 20-22 αναπαραγωγικά ζευγάρια.

ΤΟ ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ

Το Δέλτα του Εβρου, ένα από τα σημαντικότερα της Ευρώπης, έχει αναγνωριστεί ως διεθνής υγρότοπος (Σύμβαση του Ramsar, 1971). Αποτελεί προστατευόμενη περιοχή (Οδηγία 79/409/ΕΟΚ και Σύμβαση της Βαρκελώνης 1977) και καταφύγιο θηραμάτων, όπου ζουν ή διαχειμάζουν πολλά σπάνια ή απειλούμενα είδη. Η συνολική έκταση του Δέλτα είναι 500.000 στρέμματα από τα οποία τα 100.000 ανήκουν στην Τουρκία.

Οι Τούρκοι το ονομάζουν Γκιαούρ Αντά και σημαίνει νησί των άπιστων. Στον ποταμό Έβρο και το δέλτα του έχουν βρεθεί 46 είδη ψαριών,7 είδη αμφιβίων,21 είδη ερπετών και περισσότερα από 40 είδη θηλαστικών. Αναμφίβολα όμως, η μεγάλη αξία του δέλτα συνίσταται στην πλούσια ορνιθοπανίδα του. Έχουν παρατηρηθεί 304 είδη πουλιών από τα 423 είδη της Ελλάδας. Στην περιοχή επίσης απαντώνται όλοι οι τυπικοί σχηματισμοί και οι μονάδες βλάστησης ενός μεσογειακού δέλτα. Έχουν καταγραφεί περισσότερα από 350 φυτικά είδη τόσο στο δέλτα όσο και στη ζώνη κατά μήκος του ποταμού.

ΧΑΡΤΗΣ Ν ΕΒΡΟΥ

Ο Νομός Έβρου, το πιο ακριτικό σημείο της Ελληνικής Επικράτειας, είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση νομός της Θράκης. Συνορεύει: Δ με το Ν. Ροδόπης και τη Βουλγαρία, Β με τη Βουλγαρία, ΒΑ και Α με την Ευρωπαϊκή Τουρκία και Ν βρέχεται από το Θρακικό πέλαγος.


Στο Ν. Έβρου συμπεριλαμβάνεται και το νησί Σαμοθράκη, που βρίσκεται ΒΑ από τη Λήμνο και απέναντι από τις εκβολές του ποταμού Έβρου. Πρωτεύουσα έχει την Αλεξανδρούπολη που είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Θράκης.

¨Έχει έκταση 4242 km2 και πληθυσμό 149354 κατοίκων (απογραφή 2001).Ο Έβρος είναι ένας νομός πεδινός αφού μόνο το 10,3% είναι ορεινοί όγκοι, έναντι των εκτεταμένων πεδιάδων που καταλαμβάνουν το 62,4% της έκτασης του. Όπως είναι φυσικό ένα μεγάλο μέρος τους καλλιεργείτε, καθώς υπάρχουν τα πλούσια νερά του ποταμού Έβρου, των παραποτάμων του και πλήθος αρδευτικών καναλιών.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

Στο νοτιοανατολικό άκρο της Δυτικής Θράκης παρουσιάζεται ανθρώπινη κατοίκηση από τα νεολιθικά χρόνια (4500-3000 π.Χ.). Στην Εποχή του Χαλκού (3000-1050 π.Χ.) δεν υπάρχουν και πολλές ενδείξεις ενεργής συμμετοχής της πόλης. Στη Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (1050-650 π.Χ.) εμφανίζονται τα διάφορα θρακικά φύλα και εγκαθίστανται σε ορεινά και σπανιότερα σε πεδινά σημεία.

Η Αλεξανδρούπολη κατοικείται από τους Κίκονες, τον περίφημο θρακικό λαό, με τον οποίο συγκρούστηκε ο Οδυσσέας και οι σύντροφοι του κατά την επιστροφή τους στην Τροία. Η πόλη Σάλη ταυτίζεται με την σημερινή Αλεξανδρούπολη, συμπέρασμα που βγαίνει από κάποια ρωμαϊκά οδοιπορικά του 4ου μ.Χ. αιώνα, που την αναφέρουν περίπου 11 χλμ. Δυτικά της Τραϊανούπολης (Λουτρά). Στη βυζαντινή περίοδο η Αλεξανδρούπολη παίζει πρωτεύοντα ρόλο, επειδή συνορεύει με την Κωνσταντινούπολη και για αυτό φυλάσσεται από ισχυρές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τα επόμενα χρόνια, μέχρι και τον 19ο αιώνα η Αλεξανδρούπολη φαίνεται να ερημώνεται και να καλύπτεται από δάση και αγριόδεντρα. Αργότερα τον 19ο αιώνα κάποιοι απλοί ψαράδες, Αινίτες, Μακρινοί και Μαρωνίτες στήνουν ένα μικρό ψαράδικο οικισμό τον οποίον και ονομάζουν Δεδέ-Αγάτς (παλιό δέντρο ή δέντρο του ερημίτη) Για το όνομα αυτό υπάρχουν δύο εκδοχές:

Α) Από την αιωνόβια βελανιδιά όπου βρισκόταν ο τάφος του Τούρκου Ντεντέ και
Β) από τις βελανιδιές που σκίαζαν την παραλία (ντεντέ-αγατσλάρ)

Το 1871 αποφασίζεται να περάσει ο σιδηρόδρομος από την πόλη, και να υπάρχει στήριξη της πόλης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έτσι φτάνουν στην πόλη Έλληνες, Αρμένιοι, Τούρκοι, Φραγκολεβαντίνοι, Εβραίοι, Βούλγαροι – έμποροι, τεχνίτες, ναυτικοί και δημιουργούν μια νέα Αλεξάνδρεια, Σμύρνη, Θεσσαλονίκη. Αρχίζουν να μαζεύονται όλα τα εμπορεύματα της Θράκης στο λιμάνι της πόλη για να προωθηθούν σε άλλες γειτονικές αγορές. (Μέχρι το 1912 στην πόλη υπάρχουν οκτώ προξενεία).

Αργότερα το 1878 το Δεδέ-Αγάτς κατοχυρώνεται στην Ρωσία (με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου), οι νέοι κατακτητές ανακαινίζουν την ρυμοτομία της πόλης και την καθιερώνουν (έως και σήμερα) ως μια πόλη, υπόδειγμα ρυμοτομίας, με μεγάλους και φαρδείς κάθετους δρόμους προς την παραλία) και φτιάχνουν και το σήμα κατατεθέν έως και σήμερα της πόλης, τον Φάρο. Ακόμα και με την βίαιη προσάρτηση της πόλης στην Βουλγαρία το 1885 δεν μπόρεσε να σταματήσει η ανάπτυξη της πόλης, συνεχώς κατασκευάζονται δημόσια έργα, ναοί, σχολεία, νοσοκομείο. Το 1897 η πόλη καλωσορίζει το Οριάν Εξπρές που ενώνει την Θεσσαλονίκη με την Πόλη.

Το 1905 διορίζεται υποπρόξενος στο Δεδέ-Αγάτς, ο Ίωνας Δραγούμης. Το 1912 η πόλη καταλαμβάνεται από βουλγαρικά στρατεύματα και το 1913 παραχωρείται με την συνθήκη του Βουκουρεστίου, επίσημα στους Βούλγαρους. Η πόλη σχεδόν ερημώνει από Έλληνες που δεν αντέχουν να βλέπουν να χαλάει ότι αγαπήσανε, οι Βούλγαροι καταστρέφουν μνημεία, αρχεία, ιστορικά και ότι άλλο βρεθεί στο δρόμο τους. Μετά το τέλος του πρώτου Παγκόσμιου πολέμου αυτή που έμειναν πανηγυρίζουν την ένωση της Θράκης με την Ελλάδα. (συνθήκη Νεϊγύ, 1919)

Δείτε την συνέχεια...Το Δεδέ Αγάτς κυβερνείται προσωρινά από μια Διασυμμαχική Διοίκηση, με κυβερνητικό αντιπρόσωπο τον Χαρίσιο Βάμβακα, συνεργάτη του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος κατορθώνει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να ενσωματώσει την περιοχή στον Ελληνικό διοικητικό οργανισμό, πριν ακόμη επιδικαστεί στην Ελλάδα. Μέχρι που έρχεται η 14η ΜΑΙΟΥ 1920 και η απελευθέρωση της πόλης από την 9η Μεραρχία Σερρών, με διοικητή τον Επ. Ζυμβρακάκη. Γίνεται υποστολή της γαλλικής σημαίας και έπαρση της Ελληνικής και ο αστυνομικός διευθυντής Κ. Δανιήλ παραδίδει την πόλη. Η πόλη αποκτά το πρώτο της Ελληνικό όνομα, Νέαπολη το οποίο όμως δεν θα το κρατήσει για πολύ γιατί οι τοπικές αρχές την ξαναβαφτίζουν ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ προς τιμής του βασιλιά Αλεξάνδρου ο οποίος πηγαίνοντας να απελευθερώσει την Ανδριανούπολη πέρασε από την περιοχή.